Hocalı Soykırımı: Unutma Hakkımız Yok!

26 Şubat 1992, insanlık tarihinin en karanlık sayfalarından biri olarak hafızalara kazındı. Can Azerbaycan'da Dağlık Karabağ bölgesinin göbeğindeki Hocalı kasabasında, savunmasız sivillere karşı uygulanan o dehşet verici katliamın üzerinden tam 34 yıl geçti.

Zaman geçiyor, ancak acı ilk günkü tazeliğini koruyor. Hocalı, sadece bir toprak parçasının işgali değil; bir milletin varlığına, çocukların gülüşüne ve yaşlıların huzuruna kastetmiş bir vahşetin adıdır.

Unutulmayacak Gerçekler:

• O gece Hocalı’da insanlık katledildi; minicik bebeklerden yaşlı kadınlara kadar silahsız masum insanlara akla hayale gelmeyecek işkenceler yapıldı.. insanlık sustu!

• O gece bir yandan da silahlar dehşet saçtı; aileler yok edildi.. insanlık sustu.

• Ermeni işgalcilerin Rus Ordusunun 366. Alayının desteğiyle gerçekleştirdiği bu soykırımda 613 kişi hayatını kaybetti.

• Bu rakamların ardındaki Türklere karşı dinmeyen vahşi kini, soykırımı unutmayacağız.

• Hocalı Soykırımının, I. Dünya Savaşı yıllarında, Ermeni çetelerince Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da -tespit edilebilen sayı olarak- 519 bin sivilin şehit edildiği soykırımın devamı olduğunu unutmayacağız

• O gece Hocalı’da tıpkı Doğu ve Güneydoğu Anadolu vilayetlerimizdeki Türk aileler gibi korku ve çaresizlik içinde bekleyenleri, en kıymetlileri gözlerinin önünde işkencelerle öldürülenleri unutmamak boynumuzun borcudur

• Katledilenlerin 106’sı kadın, 63’ü çocuk ve 70’i yaşlıydı. Kaçmaya çalışan insanlar ormanlarda kıstırıldı, dondurucu soğukta kurşuna dizildi.

• İnsanlık dışı muameleler, olay yerine günler sonra ulaşabilen gazeteciler ve gözlemciler (Kruas-Noire gibi), cesetlerin kafa derilerinin yüzüldüğünü, gözlerinin oyulduğunu ve hamile kadınların süngülendiğini rapor ettiler. Asla unutmayacağız.

• Sekiz aile tamamen yok edilmişti: “Hocalı’da öyle evler vardı ki, o geceden sonra soyadlarını taşıyacak tek bir kişi bile hayatta kalmadı. 25 çocuk her iki ebeveynini, 130 çocuk ise ebeveynlerinden birini kaybetti." Diye kaydedildi!

  Unutmamalıyız!

• Çünkü unutmak, bu vahşeti gerçekleştirenlere ortak olmak demektir. Hocalı’yı hatırlamak ve hatırlatmak ise; adalet arayışıdır: Faillerin, suça ortak olanların uluslararası mahkemelerde hesap vermesi için sesimizi yükseltmektir.

• Tarih bilincidir: Bir daha benzer acıların yaşanmaması için uyanık kalmak gerekir.

• Vefa Borcudur: Şehitlerimizin aziz hatırasını yaşatmak ve Türk dünyasının ortak acısına sahip çıkmak gerekir.

  
  

• Hocalı katliamı anlık yaşanmış bir trajedi değil, planlı bir soykırımdır. Bilançoso:

613 Şehit

106 Kadın

63 Çocuk

70 Yaşlı

Ve tek suçları Türk olmaktı. Kimileri çaresiz ve savunmasızca dondurucu soğukta

kaçarken zaten ölecekken bile vahşice hayattan koparıldı. Kardeşlerimizin aziz hatıraları da

acısı kalbimizde yaşayacak. Bu bir savaş değil, bir soykırımdır.

Batı dünyası, hatta islam ülkeleri bile kör ve sağır kalsa da biz haykırmaya devam

edeceğiz.

Hocalı’da şehit olan bütün kardeşlerimize Allah’tan rahmet diliyor, bu kara lekeyi tarihe

kazıyanları nefretle kınıyoruz.

Acımız da davamız da birdir.

Unutmayacak, unutturmayacağız!